Një djalë i ri, i apasionuar pas dijes dhe gjithmonë në kërkim të përgjigjeve për jetën, vendosi një ditë të vizitonte një plak të njohur për urtësinë e tij.
— Kam lexuar libra, kam mësuar nga njerëz të ndryshëm dhe kam grumbulluar shumë njohuri, — i tha ai. — Por dua të di diçka: çfarë duhet të bëj që të bëhem vërtet i mençur?
Plaku e pa në sy dhe qëndroi i heshtur për disa sekonda.
I riu, duke menduar se ndoshta nuk e kishte dëgjuar, e përsëriti:
— Si mund të bëhem një njeri i mençur?
Këtë herë plaku buzëqeshi dhe dha një përgjigje të shkurtër:
— Dëgjo.
I riu u befasua.
— Vetëm kaq?
— Po, — u përgjigj plaku. — Sepse shumë njerëz dëgjojnë vetëm për të gjetur momentin kur do të flasin. Pak janë ata që dëgjojnë me të vërtetë për të kuptuar.
Pas një pauze, plaku vazhdoi:
— Kur je i ri, dëshiron t’u tregosh të tjerëve sa shumë di. Me kalimin e viteve kupton se më e rëndësishme është të pranosh se gjithmonë ka diçka që nuk e di.
I riu qëndroi i heshtur.
— Njeriu i mençur dëgjon edhe kur nuk është dakord. Pranon një këshillë pa u ndier i ofenduar. Përballet me gabimet e veta pa kërkuar menjëherë dikë për ta fajësuar. Dhe nuk turpërohet të thotë: “Nuk e di.”
Para se të largohej, i riu e pyeti:
— Pra, vetëm librat nuk mjaftojnë?
Plaku buzëqeshi.
— Librat të japin dije. Përvoja të jep mësime. Por urtësia fillon atëherë kur di si t’i përdorësh të dyja.
Djali u largua i menduar. Atë ditë nuk mori një listë me rregulla dhe as një përgjigje të gjatë. Mori vetëm një fjalë, por një fjalë që mund t’i ndryshonte mënyrën se si e shihte jetën:
Dëgjo.
Sepse ndonjëherë, mençuria nuk vjen duke folur më shumë, por duke mësuar të dëgjosh atë që të tjerët dhe jeta po përpiqen të të mësojnë.