Dokumentet tregojnë se administrata shqiptare e asaj kohe ishte e shqetësuar edhe nga zërat se objekte të tilla mund të tërhiqnin interesin e të huajve, veçanërisht në një periudhë kur aktiviteti ekonomik dhe minerar në veri të vendit po shtohej.

Në të njëjtën periudhë, raporte të tjera flasin për zbulime të dyshuara gjatë punimeve minerare në zonën e Kabashit. Këto informacione bënë që çështja të trajtohej nga disa institucione shtetërore, përfshirë Ministrinë e Arsimit, Ministrinë e Punëve të Brendshme dhe Ministrinë e Ekonomisë Kombëtare.

Shkresat zyrtare tregojnë se shteti kërkoi dërgimin e specialistëve për të verifikuar nëse bëhej fjalë për objekte me vlerë historike ose arkeologjike. Në dokumente theksohej se çdo gjetje e mundshme duhej të ruhej, pasi konsiderohej pjesë e trashëgimisë dhe pasurisë kombëtare.

Studiues të ndryshëm kanë lidhur zonën e Kabashit me tradita shumë të lashta, legjenda lokale dhe vende kulti të hershme, duke e konsideruar rajonin si një hapësirë me potencial të rëndësishëm historik dhe arkeologjik.

Edhe sot, pas gati një shekulli, misteri i “Gurit të Kabashit” vazhdon të zgjojë interes dhe kureshtje, ndërsa dokumentet arkivore mbeten një dëshmi e përpjekjeve të hershme të shtetit shqiptar për të mbrojtur dhe studiuar trashëgiminë e tij kulturore.