Jam një nënë e dy fëmijëve dhe jetoj në një zonë pranë Korçës. Para tetë vitesh u martova me një djalë që banonte rreth 40 minuta larg vendlindjes sime. Njohja jonë erdhi përmes xhaxhait tim, i cili kishte ndërhyrë për të na prezantuar.
Në atë kohë, ai jetonte prej disa vitesh në Greqi, së bashku me vëllain e tij. Ndërsa prindërit e mi jetonin në Itali, unë qëndroja me gjyshen. Pas fejesës, prindërit erdhën në Shqipëri dhe qëndruan për disa muaj, deri në momentin e martesës. Më pas u rikthyen në Itali, ku jetonin pranë vëllait tim.
Gjatë periudhës së fejesës, i fejuari im vinte shpesh nga Greqia dhe sillej mirë me mua. Megjithatë, unë nuk isha plotësisht e bindur për këtë martesë. Në njëfarë mënyre, e shihja më shumë si një hap që duhej ta ndërmerrja për shkak të pritshmërive të familjes dhe të njerëzve përreth meje.
Prindërit dhe të afërmit mendonin se tashmë kishte ardhur koha të martohesha, ndërsa unë deri atëherë nuk e kisha pasur martesën si një prioritet të jetës sime.
I fejuari ishte djalë simpatik dhe tërheqës, gjë që sigurisht më pëlqente. Megjithatë, për mua pamja e jashtme nuk ishte kriteri kryesor. Nëna ime, nga ana tjetër, kishte një tjetër këndvështrim. Ajo më përsëriste shpesh se një grua duhet të zgjedhë një burrë me autoritet dhe të paraqitshëm, dikë që të ketë një prani të fortë dhe të bëjë përshtypje kur hyn në një ambient.