Qyteza e Silverudit, e humbur mes valëve të oqeanit, dukej sikur kishte mbetur jashtë kohës. Ishte një vend i qetë, pothuajse i padukshëm për botën.
Turistët nuk ndaleshin këtu, rrokaqiejt nuk ngriheshin mbi horizontin e saj…
Pulëbardhat rrotulloheshin ngadalë mbi çatitë me tjegulla të vjetra, ndërsa valët përplaseshin butë në breg, sikur rrëfenin histori që askush nuk i dëgjonte më.
Mes rrugicave të ngushta, nën hijen e plepave shekullorë dhe zërave të largët të zogjve, jetonin Ema dhe Aleks Hartvud – një çift që të gjithë e njihnin dhe e përshëndesnin me respekt.
Nga jashtë, dukeshin të qetë, të plotë, madje edhe të lumtur.
Por pas atyre buzëqeshjeve të përmbajtura fshihej një dhimbje e heshtur… një boshllëk që koha nuk kishte mundur ta shëronte dhe që i kishte ndjekur për vite me radhë.