Në fillim, gjithçka dukej si mbeturinë. Një grumbull pajisjesh të hedhura në buzë të një shkëmbi: një litar, një xhaketë e grisur, një elektrik koke i dëmtuar. Por kishte diçka që nuk shkonte. Gjithçka ishte vendosur shumë rregullt për të qenë rastësi. Xhasperi ndaloi dhe dëgjoi me kujdes. Asnjë zë, asnjë hap — vetëm era që përplasej pas shkëmbit dhe humbiste mes pemëve më poshtë. Vendi kishte një ndjesi të rëndë, të pakëndshme.
Nëse dikujt do t’i kishte rënë çanta, ajo do të kishte rrëshqitur poshtë. Nëse një stuhi do t’i kishte shpërndarë gjërat, ato do të ishin të shpërndara gjithandej. Por kjo… dukej e qëllimshme. Sikur dikush i kishte vendosur aty dhe ishte zhdukur pa lënë gjurmë.
Ai u afrua me kujdes. Çanta e shpinës binte në sy — jo sepse ishte e re, por sepse ishte më pak e dëmtuar se pjesa tjetër. Xhasperi u ul pranë saj, duke shmangur çdo lëvizje të rrezikshme pranë greminës. E hapi me pritshmëri të zakonshme: ujë, ushqim, ndonjë hartë.
Por sapo pa brenda, u mpiks.
Nuk kishte asgjë që i përkiste një alpinisti. Çdo gjë ishte e sistemuar me kujdes: qese plastike të mbyllura, enë të vogla hermetike, një mushama e palosur me përpikmëri, një rrotull teli të hollë. Dhe sipër të gjitha, një copë letër e shkruar me ngut. Shkrimi ishte i rëndë, i shtypur fort, sikur dora që e kishte shkruar dridhej.
Xhasperi e lexoi dhe ndjeu fytin t’i shtrëngohej.
“Mos zbrit poshtë. Ka dalë jashtë. Nuk është qen. Ka qenë i qetë.”
Ai e rilexoi, i bindur se po e keqkuptonte. Por më poshtë ishte një tjetër rresht:
“Nëse e dëgjon, mos e kërko.”
Era përplasi sërish shkëmbin dhe pemët poshtë u përkulën si një valë e errët. Për një moment, Xhasperi ndjeu një dëshirë të çuditshme për të qeshur — një reagim i pavullnetshëm ndaj absurdit. Por duart e tij ishin të ftohta.
Ai vazhdoi të kontrollonte çantën, sikur logjika mund ta shpëtonte nga ndjenja që po i rritej brenda. Një etiketë metalike me një numër pa emër. Një qese me një aromë të lehtë kimike. Dhe në xhepin anësor, një telefon i vjetër… pa bateri.
Ai ngriti sytë dhe vështroi përreth. Heshtje.
Pastaj e dëgjoi.
Jo një zë i qartë — por një fishkëllimë e ulët, e çuditshme, sikur ajri po kalonte përmes diçkaje shumë të ngushtë. Ai ngriu në vend. Tingulli u zhduk. Pastaj u rikthye… më afër.
Truri i tij u përpoq ta shpjegonte: ndoshta një dhelpër, një dre, një zog. Por nuk ngjante me asgjë të njohur.
Ishte një tingull… që nuk duhej të ekzistonte.