Në fillim, gjithçka dukej si mbeturina të braktisura. Disa pajisje të shpërndara pranë buzës së një shkëmbi: një litar, një xhaketë e grisur dhe një elektrik koke i dëmtuar. Megjithatë, mënyra se si ishin vendosur nuk të linte përshtypjen e një aksidenti. Gjërat dukeshin të sistemuara me kujdes, sikur dikush i kishte lënë qëllimisht aty dhe më pas ishte zhdukur pa lënë gjurmë.
Xhasperi ndaloi dhe dëgjoi me vëmendje. Përreth mbretëronte heshtja. Nuk kishte as zëra njerëzish dhe as hapa. Vetëm era përplasej pas faqes së shkëmbit dhe humbiste mes pemëve të dendura poshtë. Vendi kishte diçka shqetësuese, një ndjesi që nuk mund ta shpjegonte.
Ai iu afrua çantës së shpinës, e cila dukej objekti më i ruajtur mes sendeve të tjera. Nuk ishte e re, por ishte dukshëm më pak e dëmtuar. Me kujdes u ul pranë saj dhe e hapi, duke pritur të gjente sende të zakonshme për një udhëtar: ujë, ushqime, hartë apo mjete kampingu.
Por ajo që pa e bëri të ngrinte në vend.
Brenda nuk kishte asgjë nga ato që priste. Gjithçka ishte e organizuar me përpikëri. Qese plastike të mbyllura, enë të vogla të vulosura, një mushama e palosur me kujdes dhe një rrotull teli të hollë. Mbi to qëndronte një copë letër e shkruar me nxitim.
Xhasperi mori shënimin dhe lexoi rreshtat me zemrën që i rrihte fort.
“Mos zbrit poshtë. Ka dalë jashtë. Nuk është qen. Ka qenë i qetë.”
Ai e rilexoi disa herë, duke shpresuar se po e kuptonte gabim. Më poshtë ishte shkruar edhe një fjali tjetër:
“Nëse e dëgjon, mos e kërko.”
Një erë e fortë përshkoi sërish majën e shkëmbit. Pemët poshtë u përkulën njëkohësisht, si një det i errët në lëvizje. Për një çast, Xhasperi ndjeu dëshirën absurde për të qeshur me gjithë këtë situatë, por duart e tij ishin të akullta.
Ai vazhdoi të kontrollonte çantën. Gjeti një etiketë metalike me një numër të shkruar me marker, pa asnjë emër. Një nga qeset lëshonte një aromë të lehtë kimike. Në xhepin anësor ndodhej një telefon i vjetër me bateri të shkarkuar.
Sapo ngriti kokën për të vështruar pyllin, dëgjoi një tingull të çuditshëm.
Nuk ishte zë njeriu.
As kafshë.
Ishte një fishkëllimë e ulët, sikur ajri po kalonte përmes një hapësire shumë të ngushtë.
Ai qëndroi i palëvizur.
Pas pak, tingulli u përsërit.
Këtë herë dukej më afër.
Xhasperi u përpoq t’i gjente një shpjegim. Ndoshta një dhelpër, një dre apo ndonjë zog. Por sa më shumë e dëgjonte, aq më tepër kuptonte se nuk ngjante me asgjë që njihte.
Tingulli kishte diçka të gabuar.
Sikur dikush, ose diçka, po përpiqej të imitonte një zë pa e kuptuar plotësisht se si duhej të tingëllonte.