Humbja e një fëmije është një nga dhimbjet më të mëdha që mund të përjetojë një prind. Një histori prekëse mes një polici dhe një ish-ushtari e dëshmon këtë në mënyrën më të ndjerë.
Një mëngjes, William Jazwinski po udhëtonte me makinën e tij kur pa dritat blu të policisë pas vetes. Ai uli shpejtësinë dhe u ndal, duke menduar se mund të kishte bërë ndonjë shkelje në trafik.
Kur polici iu afrua, William e pyeti nëse po ecte më shpejt se sa lejohej. Por përgjigjja e oficerit ishte krejt ndryshe nga ajo që ai priste. Polici i tha se nuk e kishte ndaluar për ndonjë shkelje, por për ta falënderuar për shërbimin e tij ndaj vendit.
Në fillim, William mbeti i habitur. Më pas kujtoi simbolin ushtarak që kishte vendosur në pjesën e pasme të automjetit, i cili tregonte se kishte shërbyer në ushtri. Ai i shpjegoi oficerit se kishte kaluar 15 muaj në Irak.
Kjo ishte pika ku biseda mori një kthesë shumë emocionale. Polici i tregoi se edhe djali i tij kishte shërbyer në Irak, por fatkeqësisht nuk ishte kthyer më në shtëpi.
I prekur nga rrëfimi, William i shprehu ngushëllimet e tij të sinqerta. Pak çaste më vonë, polici vuri re një flamur të vogël amerikan në kroskotin e makinës. Ai ngjante shumë me flamurin që kishte marrë kur ishte njoftuar për humbjen e të birit.
Me lot në sy, polici i bëri Williamit një kërkesë të pazakontë:
“A mund të të përqafoj? Më kujton djalin tim. Për një moment mendova se ishe ai.”
William nuk mundi t’i përmbante emocionet. Ai doli nga makina dhe e përqafoi fort oficerin. Të dy qëndruan për disa çaste të gjatë në një përqafim të mbushur me lot dhe mall.
Por ai përqafim nuk i shërbeu vetëm policit. William kishte kaluar kohët e fundit një periudhë të vështirë, duke luftuar me pasojat e stresit post-traumatik dhe një proces të gjatë rehabilitimi. Në atë moment, ai kuptoi se kishte nevojë për atë përqafim po aq sa edhe babai që vazhdonte të vuante mungesën e djalit të tij.