Pse thuhet “dy metra nën dhe”? Historia pas kësaj shprehjeje të njohur
Shprehja “dy metra nën dhe” përdoret prej kohësh si sinonim i vdekjes, por pak njerëz e dinë se ajo lidhet me një praktikë historike dhe jo me një rregull universal.
Sipas burimeve historike, origjina e kësaj ideje lidhet me Anglinë e shekullit XVII. Gjatë një epidemie të rëndë të murtajës bubonike, autoritetet vendore vendosën masa për mënyrën e varrosjes së viktimave, me synimin për të kufizuar përhapjen e sëmundjes. Në atë periudhë u rekomandua që varret të hapeshin në një thellësi të konsiderueshme, rreth dy metrash.
Megjithatë, me kalimin e kohës u kuptua se kjo masë nuk ishte vendimtare për ndalimin e epidemisë, pasi përhapja e sëmundjes lidhej kryesisht me pleshtat që bartnin bakterin dhe jo me thellësinë e varreve.
Sot nuk ekziston një standard ndërkombëtar që përcakton sa i thellë duhet të jetë një varr. Rregullat ndryshojnë nga një vend në tjetrin, madje edhe nga një rajon në tjetrin, në varësi të legjislacionit lokal, kushteve të tokës dhe mënyrës së administrimit të varrezave.
Në disa vende kërkohet që mbi arkivol të ketë një shtresë minimale dheu, ndërsa në raste të tjera varret mund të jenë më të thella, sidomos kur janë planifikuar për varrime familjare ose për përdorim të mëvonshëm.
Në Mbretërinë e Bashkuar dhe vende të tjera, thellësia e varrit përcaktohet sipas rregullave të autoriteteve lokale, duke marrë parasysh sigurinë, mbrojtjen e arkivolit dhe mirëmbajtjen e varrezave.
Pra, edhe pse shprehja “dy metra nën dhe” është bërë pjesë e gjuhës së përditshme, ajo nuk përfaqëson një rregull që zbatohet kudo. Në praktikë, thellësia e varreve ndryshon sipas ligjeve dhe kushteve të secilit vend.
Be First to Comment