Po, ja një version i rishkruar më rrjedhshëm, emocional dhe i përshtatshëm për publikim:
Hana është një grua 70-vjeçare që ka ardhur nga Holanda në Shqipëri për të rrëfyer një histori të dhimbshme, e cila ka lënë gjurmë në të gjithë jetën e saj. Është një histori sakrifice, dhune dhe vuajtjeje, por mbi të gjitha, një histori guximi dhe force për të fituar lirinë.
Hana u rrit në një familje me 9 fëmijë, 2 djem dhe 7 vajza. Që në moshë shumë të vogël, ajo u përball me një realitet ku vajzat nuk kishin të drejtë të vendosnin për të ardhmen e tyre.
Kur ishte vetëm 10 vjeçe, njerëz të ndryshëm nisën të shkonin në shtëpinë e familjes për të kërkuar dorën e saj. E frikësuar dhe ende fëmijë, Hana gjente mënyra për t’i larguar. Sa herë që dikush vinte për martesë, ajo shtirej sikur çalonte, duke pretenduar se kishte probleme shëndetësore.
Por një ditë, në shtëpinë e saj mbërriti një burrë që nuk pranoi të tërhiqej. Ai i bëri babait të Hanës një kërcënim të rëndë: ose do t’ia jepte vajzën për martesë, ose do t’i vriste djalin.
Babai, i frikësuar për jetën e të birit, u detyrua të pranonte. Nëna e Hanës kundërshtoi, duke këmbëngulur se vajza ishte ende fëmijë, por vendimi ishte marrë.
Burri ishte rreth 30 vjet më i madh se Hana. Ai pranoi të priste derisa ajo të mbushte 16 vjeç, por për Hanën kjo nuk ishte një zgjedhje. Ajo nuk kishte mundësi të kundërshtonte dhe as ku të kërkonte ndihmë.
Pas martesës, jeta e saj u kthye në një kalvar vuajtjesh. Burri e kontrollonte vazhdimisht, e izolonte nga familja dhe e dhunonte edhe për arsye të vogla. Hana jetonte në frikë dhe e përballonte gjithçka në heshtje.
Për 26 vite me radhë, ajo qëndroi në atë martesë. Nuk pati fëmijë dhe kjo e bëri edhe më të pambrojtur në një shoqëri ku një grua shpesh e kishte të vështirë të largohej nga një martesë e dhunshme.
Në vitin 1995, situata u përkeqësua edhe më shumë. Burri i saj vendosi të martohej me një tjetër grua dhe e solli atë në shtëpi. Hana u detyrua të jetonte nën të njëjtën çati me të, ndërsa dhuna ndaj saj u shtua.
Në një moment, Hana kuptoi se nuk mund të duronte më. Një natë ajo u largua nga shtëpia dhe shkoi te prindërit, me shpresën se do të gjente mbështetje. Por edhe aty u përball me një tjetër zhgënjim. Vëllezërit e saj kishin frikë nga burri dhe donin që ajo të kthehej.
E gjendur pa rrugëdalje, Hana mendoi edhe t’i jepte fund jetës. Shkoi pranë shinave të trenit, por në momentin e fundit u tërhoq. Ajo vendosi të mos dorëzohej.
Pak më vonë, buzë rrugës, një makinë ndaloi pranë saj. Një burrë i panjohur, i cili fliste shqip me vështirësi, e pa se ajo ishte në vështirësi dhe u përpoq ta ndihmonte.
Në fillim Hana hezitoi të fliste, pasi ishte mësuar të mos i besonte askujt. Por ai nuk u largua. Ai i tha se jetonte në Europë dhe se nuk mund të shihte një njeri në dhimbje pa bërë asgjë.
Burri e ndihmoi të fshihej për rreth 15 ditë, ndërsa familjarët e saj e kërkonin. Më pas, ai e ndihmoi të largohej drejt një jete të re, larg dhunës dhe frikës.
Me kalimin e viteve, Hana arriti të ndërtonte jetën e saj dhe të gjente lirinë që i ishte mohuar për kaq gjatë.
Sot, në moshën 70-vjeçare, ajo është rikthyer në Shqipëri për të treguar historinë e saj. Një histori që, përtej dhimbjes personale, u jep zë edhe shumë grave që kanë përjetuar dhunë dhe kanë heshtur për vite me radhë.
Historia e Hanës është një dëshmi se edhe pas viteve më të errëta, mund të gjendet një rrugë drejt lirisë dhe një fillim i ri.