Shprehja “dy metra nën dhe” përdoret shpesh si sinonim i vdekjes, por shumë pak njerëz e dinë origjinën e saj dhe arsyen pse kjo thellësi është bërë kaq e njohur.
Gjithçka lidhet me Anglinë e shekullit të 17-të. Në vitin 1655, gjatë përhapjes së murtajës bubonike, autoritetet në Londër vendosën rregulla të reja për varrimin, me qëllim frenimin e infeksionit. Një prej tyre ishte që varret të hapeshin të paktën dy metra thellë.
Megjithatë, me kalimin e kohës u kuptua se kjo masë nuk ishte aq efektive sa mendohej, pasi sëmundja përhapej kryesisht nga pleshtat, jo nga thellësia e varrit. Pavarësisht kësaj, ideja e “dy metrave” mbeti në përdorim dhe u përhap si standard i përgjithshëm.
Në realitet, nuk ekziston një rregull universal për thellësinë e varrimit. Në vende të ndryshme, sidomos në SHBA, kjo ndryshon sipas ligjeve lokale. Në disa raste, mjafton një shtresë më e vogël dheu mbi arkivol, ndërsa në të tjera varret mund të jenë edhe më të thella, veçanërisht kur përdoren për më shumë se një person.
Në Mbretërinë e Bashkuar, thellësia shpesh përcaktohet nga familjarët, por zakonisht sigurohet që varri të jetë mjaftueshëm i thellë për të parandaluar ndërhyrjen e kafshëve dhe për të ruajtur integritetin e vendprehjes.
Be First to Comment