Në fillim, dukej si plehra: një grumbull pajisjesh të braktisura në buzë të shkëmbit. Litar, një xhaketë e grisur, një elektrik koke i thyer. Të gjitha ishin vendosur me një rregull të çuditshëm, si të mos ishin shpërndarë rastësisht.
Xhasperi ndaloi dhe dëgjoi. Nuk kishte zëra, as hapa—vetëm erën që përplasej në shkëmb dhe zhdukej mes pemëve poshtë. Vendi i jepte një ndjesi të rëndë, të pakëndshme. Nëse një çantë do të kishte rënë, do të ishte rrëshqitur poshtë. Nëse një stuhi do ta kishte shpërndarë, sendet do të ishin kudo. Por kjo skenë dukej e qëllimshme, sikur dikush e kishte lënë aty dhe nuk ishte kthyer më kurrë.
Ai u afrua. Çanta e shpinës ishte pjesa më e paprekur aty. Jo e re, por më pak e dëmtuar se sendet e tjera. Xhasperi u ul pranë saj me kujdes, duke shmangur skajin e greminës. Priste të gjente gjëra të zakonshme: një shishe uji, ushqime, një hartë, një thikë të thjeshtë. Por kur e hapi, ngriu.
Brenda nuk kishte pajisje ecjeje. Ishte e organizuar: qese plastike, enë të vogla të mbyllura, një mushama e palosur, një rrotull teli të hollë dhe sipër një shënim i shkruar me nxitim. Shkrimi dukej i rëndë, sikur dora që e kishte shkruar po dridhej.
Sytë e Xhasperit kaluan mbi rreshta. Fyti iu shtrëngua. Shënimi nuk dukej si një paralajmërim i zakonshëm për shteg malor. Ishte si mesazh për një person të vetëm, shkruar në moment të fundit: “Mos zbrit poshtë. Ka dalë jashtë. Nuk është qen. Ka qenë i qetë.” Xhasperi e rilexoi, duke shpresuar se e kishte keqkuptuar. Pastaj pa një rresht tjetër: “Nëse e dëgjon, mos e kërko.”
Era goditi sërish shkëmbin dhe pemët poshtë u lëkundën si një valë e errët. Xhasperi ndjeu një dëshirë të çuditshme për të qeshur, por nuk mundi. Duart i mbetën të ftohta. Ai vazhdoi të kontrollonte çantën, sikur sendet brenda mund t’i jepnin kuptim situatës.
Në një qese kishte një etiketë metalike me një numër të shkruar me marker. Një tjetër mbante një erë të lehtë kimike. Në xhepin anësor ndodhej një telefon i vjetër, me bateri të fikur.
Xhasperi hodhi sytë përreth. Ende askush. Pastaj, nga pylli poshtë, dëgjoi diçka. Jo një zë, por një fishkëllimë të ulët, sikur ajri po tërhiqej përmes një hapjeje të ngushtë.
Ai priti. Heshtje. Pastaj tingulli u kthye, këtë herë më afër. Truri i tij u përpoq ta identifikonte—dhelpër, dre, zog—por nuk i ngjante asnjërit. Tingëllonte gabim, sikur diçka po imitonte një tingull që nuk e njihte plotësisht.