Në fillim dukej si mbeturinë. Një grumbull pajisjesh i lënë buzë një shkëmbi: një litar, një xhaketë e grisur, një elektrik koke i thyer. Por diçka nuk shkonte. Gjithçka ishte vendosur tepër “rregullt” për të qenë rastësi.
Xhasperi u ndal dhe dëgjoi. Asnjë zë. Vetëm era që përplasej mbi shkëmb dhe humbiste mes pemëve poshtë. Një ndjesi e ftohtë i përshkoi trupin.
Ai u afrua me kujdes. Çanta e shpinës dukej më e paprekur se pjesa tjetër. U ul pranë saj dhe e hapi, duke pritur të gjente gjëra të zakonshme për ecje. Por ajo që pa e bëri të ngrinte në vend.
Brenda nuk kishte ushqim, as ujë, as hartë. Gjithçka ishte e sistemuar me kujdes: qese plastike të mbyllura, enë të vogla, një mushama e palosur dhe një rrotull teli të hollë. Sipër tyre, një shënim i shkruar me nxitim.
Xhasperi e lexoi dhe ndjeu si i shtrëngohej fyti.
“Mos zbrit poshtë. Ka dalë jashtë. Nuk është qen. Ka qenë i qetë.”
Ai e rilexoi, duke shpresuar se po e keqkuptonte. Por një rresht tjetër e goditi edhe më fort:
“Nëse e dëgjon, mos e kërko.”
Era u përplas sërish mbi shkëmb. Pemët poshtë u lëkundën si një valë e errët. Duart i ishin ftohur.
Ai vazhdoi të kontrollonte çantën, duke kërkuar një shpjegim logjik. Një etiketë metalike pa emër, vetëm një numër. Një qese me një erë të lehtë kimike. Dhe në xhepin anësor… një telefon i vjetër, pa bateri.
Xhasperi ngriti kokën dhe vështroi përreth. Heshtje.
Pastaj… një tingull nga pylli poshtë.
Jo një zë i zakonshëm. Një fishkëllimë e ulët, sikur ajri të kalonte përmes diçkaje të ngushtë. Ai qëndroi pa lëvizur.
Tingulli u përsërit.
Më afër.
Ai u përpoq ta identifikonte — kafshë, zog, diçka e njohur. Por nuk i ngjante asgjëje që kishte dëgjuar më parë.
Ishte… gabim.
