Në moshën 31-vjeçare besoja se i kisha arritur të gjitha. Kisha një familje që e doja, një shtëpi të ngrohtë dhe një jetë që shumë njerëz do ta quanin ideale. Nga jashtë dukej se nuk më mungonte asgjë.
Por me kalimin e kohës, fillova të ndihesha ndryshe. Çdo mëngjes zgjohesha pa energji, humba interesin për gjërat që dikur më gëzonin dhe nisa të largohesha nga njerëzit më të afërt. Nuk e kuptoja se çfarë po më ndodhte.
Mendova se ishte vetëm stres apo lodhje, por gjendja vazhdonte të përkeqësohej. Vetëm pasi kërkova ndihmën e një specialisti, kuptova se po përballesha me një problem që kërkonte trajtim dhe mbështetje, jo gjykim.
Falë ndihmës profesionale dhe mbështetjes së familjes, arrita ta rifitoj gradualisht qetësinë dhe dëshirën për jetën. Sot e di se kërkimi i ndihmës nuk është shenjë dobësie, por guximi.
Historia ime është një kujtesë se edhe njerëzit që duken se “i kanë të gjitha” mund të kalojnë beteja të padukshme. Prandaj, nëse nuk ndiheni mirë, mos heshtni. Flisni dhe kërkoni mbështetje. Kjo mund të jetë hapi që ndryshon gjithçka.
Be First to Comment