“MENDOVA SE KISHA GJETUR LUMTURINË”/ U MARTUA ME DASHURINË E JETËS, POR BRENDA NJË VITI E TRADHTOI: “MË DUHESHIN VETËM TË NDIEJA SE DIKUSH MË SHIHte”
Në ditën e dasmës, përballë familjarëve dhe miqve të saj, ajo ishte e bindur se më në fund kishte gjetur lumturinë që do të zgjaste gjithë jetën.
Ajo dhe bashkëshorti i saj ishin njohur në universitet dhe për dhjetë vite kishin kaluar një marrëdhënie me afrime dhe largime, përpara se të vendosnin të martoheshin. Në ceremoninë madhështore, ajo i përshkroi si dy njerëz që, pavarësisht gjithçkaje, “gjithmonë tërhiqeshin përsëri drejt njëri-tjetrit”.
Por vetëm disa muaj pas martesës, jeta e saj mori një kthesë të papritur.
Gruaja, e cila sot është 43 vjeç, pranon se tradhtoi bashkëshortin e saj. Një lidhje jashtëmartesore shkatërroi martesën dhe për vite me radhë ajo u përball me një ndjenjë të thellë faji dhe turpi, aq sa nuk ishte në gjendje t’ia tregonte as familjes së saj.
Sot ajo punon duke këshilluar gra që kanë kaluar situata të ngjashme dhe thotë se pyetja që dëgjon më shpesh është: “Si munda ta bëja këtë?”
Sipas saj, përgjigjja nuk është gjithmonë aq e thjeshtë sa duket.
NGA JASHTË, NJË MARTESË PERFEKTE
Ajo thekson se bashkëshorti i saj nuk ishte një njeri i keq dhe se martesa e tyre, në pamje të parë, dukej ideale.
Ata udhëtonin së bashku, shkonin në festivale, rinovuan shtëpinë dhe kishin një rreth të përbashkët miqsh. Të dy ishin të angazhuar në karrierat e tyre dhe nga jashtë dukej se kishin ndërtuar një jetë të qëndrueshme.
Por pas martesës nisën vështirësitë me fertilitetin. Ajo u përball me trajtime mjekësore dhe më pas me IVF-në, ndërsa frika se mund të mos bëhej kurrë nënë filloi ta rëndonte emocionalisht.
Seksi, sipas rrëfimit të saj, u kthye nga një moment intimiteti në një tjetër detyrim të lidhur me përpjekjet për të pasur një fëmijë.
Ajo shkonte shpesh vetëm në spital dhe ndihej e frikësuar dhe e vetmuar. Pikërisht atëherë kuptoi se, pavarësisht viteve së bashku, nuk po arrinte t’ia shprehte bashkëshortit të saj atë që po përjetonte.
RIKTHEHET NJË DASHURI E VJETËR
Dhjetë muaj pas martesës, në jetën e saj u shfaq sërish një burrë që e kishte puthur shkurtimisht shumë vite më parë.
Në fillim, thotë ajo, nuk ishte çështje tërheqjeje fizike. Ishte mënyra se si ndihej në praninë e tij.
Ajo ndihej e dëgjuar, e vënë re dhe emocionalisht e rëndësishme.
Marrëdhënia nisi gradualisht dhe zgjati rreth shtatë muaj, me vetëm disa takime sporadike. Por pas takimit të parë intim, ajo u përball menjëherë me ndjenjën e fajit.
Të nesërmen, sipas rrëfimit të saj, u zgjua duke pyetur veten: “Çfarë kam bërë?”
Lidhja përfundoi kur ajo hyri në fazën e IVF-së dhe kuptoi se nuk mund të vazhdonte më.
RRËFIMI QË NDRYSHOI GJITHÇKA
Kur përpjekja për IVF dështoi, faji e rëndoi edhe më shumë. Ajo besonte se kishte rrezikuar njëkohësisht martesën dhe ëndrrën për t’u bërë nënë.
Në një moment të vështirë emocional, vendosi të kërkonte ndihmë dhe për herë të parë e tha me zë të lartë atë që kishte mbajtur të fshehtë:
“Kam pasur një lidhje.”
Në qershor të vitit 2020, ajo më në fund ia rrëfeu gjithçka bashkëshortit.
Pas rrëfimit, u largua nga shtëpia e tyre dhe u zhvendos në një apartament të vogël. Çifti nisi terapinë e përbashkët dhe për më shumë se një vit u përpoqën të kuptonin se çfarë kishte ndodhur me marrëdhënien e tyre.
Në fund, martesa nuk u shpëtua.
Por terapia i ndihmoi të kuptonin se problemi kishte nisur shumë më herët. Ajo pranoi se për vite me radhë kishte fshehur nevojat dhe emocionet e saj, duke menduar se heshtja dhe mungesa e konflikteve ishin shenjë e një martese të shëndetshme.
“NUK ISHTE VETËM PËR NJË BURRË TJETËR”
Sot, duke e parë gjithçka me distancën e viteve, ajo thotë se tradhtia nuk e justifikon dhimbjen që i shkaktoi ish-bashkëshortit.
Megjithatë, të kuptuarit e arsyeve që e çuan drejt asaj zgjedhjeje e ndihmoi të mos jetonte përgjithmonë me urrejtjen ndaj vetes.
Ajo thotë se shumë gra që kërkojnë ndihmën e saj ndihen si njerëz të këqij pasi kanë qenë të pabesa. Por, sipas saj, pas tradhtisë shpesh fshihen probleme emocionale që kanë ekzistuar prej kohësh.
“Do të doja të kisha kuptuar më herët sa e trishtuar dhe e vetmuar isha. Do të doja të kisha pasur guximin të flisja për këtë, në vend që ta shihja cenueshmërinë si dobësi”, shprehet ajo.
Sot ajo e sheh martesën e saj ndryshe.
“Nuk mendoj se martesa ime përfundoi sepse takova një burrë tjetër. Mendoj se ajo përfundoi sepse, shumë kohë përpara kësaj, kisha ndaluar së qeni e sinqertë për faktin se sa e vetmuar isha bërë.”